Ασφαλιστικό: Τι γίνεται; Τι μας νοιάζει εμάς;

Η κυβέρνηση εξυπηρετώντας τα συμφέροντα και τις ανάγκες του κεφαλαίου δεν κάνει πίσω στο θέμα του ασφαλιστικού. Στο θέμα δηλαδή της κοινωνικής ασφάλισης (συντάξεις και δωρεάν υγεία) των εργαζομένων. Τι θέλουν να κάνουν; Ποιός θα την πληρώσει; Σε τι μας αφορούν όλα αυτά; Τι μπορούμε να κάνουμε για να τους σταματήσουμε;

Τι θέλει να κάνει η κυβέρνηση;
Να μειώσει τις συντάξεις. Οι οποίες όμως είναι ήδη συντάξεις της πείνας μια και 2 στους 3 συνταξιούχους παίρνουν μέχρι 580 ευρώ και δύσκολα τα βγάζουν πέρα.
Να αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης μέχρι τα 68 χρόνια. Πρακτικά δηλαδή θέλουν να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε. Γιατί ποιος μπορεί να δουλεύει τόσο μεγάλος; Κανείς. Ουσιαστικά θέλουν να καταργήσουν το δικαίωμα στη σύνταξη
Να χτυπήσουν τα δικαιώματα των γυναικών. Οι γυναίκες που έχουν παιδιά μέχρι σήμερα μπορούσαν να βγουν στη σύνταξη πιο νωρίς γιατί το διπλό βάρος του μεγαλώματος των παιδιών και της δουλειάς τις εξοντώνει. Η κυβέρνηση θέλει να καταργήσει αυτό το δικαίωμά τους.


Ποιό είναι το πρόβλημα;
Η κυβέρνηση λέει οτι δεν υπάρχουν λεφτά για να πληρώσουν τις συντάξεις. Και γιααυτό λέει στους εργαζόμενους να κάνουν θυσίες. Είναι οι κυβερνήσεις όμως που έχασαν τα λεφτά των συντάξεων. Είτε γιατί τα έπαιξαν στο χρηματιστηριο και τα έχασαν, είτε γιατί επιτρέπουν στις μεγάλες επιχειρήσεις να μην πληρώνουν αυτά που σύμφωνα με το νόμο τους αναλογούν.

Ποιος θα την πληρώσει;
Για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι καλούνται να την πληρώσουν όπως και η νεολαία, που είναι οι αυριανοί εργαζόμενοι. Η κυβέρνηση χτυπάει τους εργαζόμενους αφού προσπαθεί να εξασφαλίσει λεφτά για τα ταμεία κόβοντας τις συντάξεις και βάζοντάς τους να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν. Αφήνει όμως στο απυρόβλητο τις επιχειρήσεις οι οποίες έχουν τεράστια κέρδη. Οι ελληνικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες και κυρίως οι τράπεζες είναι από τις πιο κερδοφόρες στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση όμως δεν ακουμπά τα κέρδη τους. Θέλει για ότι στραβό γίνεται να την πληρώνουν οι εργαζόμενοι και οι νέοι, ενώ οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές να κερδίζουν όλο και περισσότερο εις βάρος των εργαζομένων.

Γιατί τα μέτρα αυτά ενδιαφέρουν εμάς τους μαθητές;
Τα μέτρα αυτά βέβαια επηρεάζουν τους γονείς μας οι οποίοι θα δουλεύουν μέχρι τα γεράματα και θα παίρνουν συντάξεις πείνας. Εκτός από αυτό σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να πάμε στο γιατρό με το βιβλιάριο των γονιών μας. Αν τα σχέδια της κυβέρνησης προχωρήσουν σημαίνει ότι ακόμα και αυτό θα μπορεί να αλλάξει στο μέλλον και έτσι να πληρώνουμε γιατρό καθε φορά που αρρωσταίνουμε. Επίσης, τα μέτρα αυτά πλήττουν κυρίως εμάς, τους εργαζόμενους του αύριο. Αφού δεν θα έχουμε βασικά δικαιώματα, όπως σύστημα δωρεάν υγείας και σύνταξη από την ασφάλισή μας.


Τι μπορούμε να κάνουμε;
Μέχρι τώρα έχουν γίνει δύο πολύ μεγάλες απεργίες. Στις 12 Δεκέμβρη 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι απείργησαν και στις 13 Φλεβάρη περίπου 2 εκατομμύρια. Έγιναν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων. Εργαζόμενοι και νεολαία πρέπει να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, των διαδηλώσεων και των απεργιών. Οι μαθητές να κλείνουμε τα σχολεία τις ημέρες των απεργιών και να κατεβαίνουμε όλοι μαζί στις συγκεντρώσεις για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματα των γονιών μας, των καθηγητών μας αλλά και τα δικά μας δικαιώματα.

Άννυ Πασχάλη
3ο ΕΛ Ν. Ιωνίας

ΟΧΙ στις μαθητικές παρελάσεις!

Οι παρελάσεις καθιερώθηκαν το 1936 επί δικτατορίας Μεταξά. Από τότε μέχρι και σήμερα οι παρελάσεις υποχρεώνουν την νεολαία να συμμετέχει σε στρατιωτικού τύπου επιδείξεις κατά τη διάρκεια εθνικών και άλλων εορτασμών.
Ο φανερός τους σκοπός είναι –και καλά- να διατηρήσουν στη μνήμη των Ελλήνων και να γιορτάσουν τις εθνικές επετείους, ενώ ο αφανής τους σκοπός είναι να αναπτύξουν στους μαθητές μια στρατιωτική συνείδηση (πειθαρχία, υπακοή στους ανωτέρους, εθνικιστικό φρόνημα, κτλ) και μέσα από αυτήν οι μαθητές να καταλήξουν πιόνια τους.
Αποτέλεσμα των παρελάσεων είναι να δίνεται κάθε φορά μια πολύ καλή αφορμή σε ρατσιστές, εθνικιστές και φασίστες να προπαγανδίσουν μέσω των ΜΜΕ τις θέσεις τους, «δυσανασχετώντας» κάθε φορά που κάποιος μαθητής από άλλη χώρα σηκώνει την ελληνική σημαία.
Είναι αξιοσημείωτο ότι σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν παρελαύνουν οι μαθητές. Σήμερα στην Ελλάδα, το μόνο στήριγμα των υποχρεωτικών μαθητικών παρελάσεων είναι ο νόμος 1566/85 ο οποίος και τις καθιστά υποχρεωτικές. Μέσω αυτού του νόμου «μπορούν» φυσικά οι διευθυντές να απειλούν τους μαθητές που δεν θέλουν να συμμετέχουν, με αποβολές και απουσίες.
Πιστεύουμε ότι αυτός ο νόμος πρέπει να καταργηθεί μαζί με τις μαθητικές παρελάσεις, διότι προβάλουν τον εθνικισμό και αποτελούν πάντα αφορμή για ρατσιστικές επιθέσεις. Όλοι μαζί πρέπει να παλέψουμε ενάντια σε κάθε απομεινάρι μίας φασιστικής εποχής.
Κώστας Πουλίδης, 20ο Ε.Λ. Πατησίων

Αερορύπανση στο Βόλο: ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!

Στο Βόλο, όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε για το μεγάλο πρόβλημα της αέριας ρύπανσης .Χτυπάνε κόκκινο οι πνευμονοπάθειες και άλλες ασθένειες κατά τα λεγόμενα των γιατρών στην περιοχή του Βόλου.
Το κύριο πρόβλημα; Οι πολύ υψηλές συγκεντρώσεις των μικροσωματιδίων PM10 που είναι πολύ βλαβερά για τον ανθρώπινο οργανισμό. Μια από τις κύριες πηγές είναι και το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ στο Βόλο (που είναι ένα από τα μεγαλύτερα της παραγωγής τσιμέντου σε ολόκληρο τον κόσμο ). Η ΑΓΕΤ μολύνει αλόγιστα τον αέρα σε βάρος όλων των κατοίκων της περιοχής. Η ΑΓΕΤ αρνείται να χρησιμοποιήσει το φυσικό αέριο (που είναι πολύ πιο καθαρό) γιατι κοστίζει πολύ, σύμφωνα με δήλωση των διευθυντών. Δηλαδή εξακολουθεί να καίει πετ –κοκ (κάρβουνο σε μορφή σκόνης) μαζούτ (πετρέλαιο), ουσίες που με την καύση τους απελευθερώνουν τεράστιες ποσότητες σωματιδίων PM 10 στην ατμόσφαιρα .

ΕπισηςΕπίσης αρνούνται να αντικαταστήσουν τα ηλεκτροστατικά φίλτρα παλαιάς τεχνολογίας με υβριδικά φίλτρα νέας τεχνολογίας. Και έχουν μεταθέσει την αλλαγή τους για το 2011!
Μια ακόμη πηγή αερορύπανσης είναι το εμπορικό λιμάνι. Στο λιμάνι τα προϊόντα (πετ-κοκ, παλιοσίδερα, λιπάσματα, σιτηρά κα) μεταφέρονται χύμα ,και όχι συσκευασμένα όπως πρέπει. Με αποτέλεσμα καθημερινά να υψώνεται ένα σύννεφο σκόνης και να καλύπτει ολόκληρη την συνοικία του Παλιού Λιμεναρχείου, που είναι δίπλα στο εμπορικό λιμάνι. Αφού αναπνέουμε καθημερινά καρβουνάσκονη, αναθυμιάσεις από λιπάσματα κοκ, πως να μην αυξάνονται μετά οι καρκίνοι;
Σαν να μην έφταναν αυτά, τον τελευταίο μήνα ενημερωθήκαμε για το ενδεχόμενο εγκατάστασης μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με λιθάνθρακα της ΔΕΗ στον Αλμυρό, με την σύμπραξη ιδιωτικής Γερμανικής εταιρίας. Ο λιθάνθρακας είναι ένα ορυκτό καύσιμο εξαιρετικά ρυπογόνο. Όταν καίγεται παράγει τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα και άλλες επικύνδυνες ουσίες. Ένα τέτοιο εργοστάσιο θα επηρεάσει πολύ αρνητικά όσους ζουν στον Αλμυρό και το Βόλο.Δηλώνουμε κατηγορηματικά την αντίθεση μας σε αυτήν την ενέργεια που θα είναι καταστροφική για όλη τη Μαγνησία. Η περιοχή μας είναι ήδη εξαιρετικά ρυπασμένη από τις δραστηριότητες άλλων βιομηχανικών μονάδων, του εμπορικού λιμανιού και του κυκλοφοριακού . Πέρα από αμφισβήτηση, στις περιοχές που λειτουργούν εργοστάσια της ΔΕΗ(Πτολεμαΐδα, Μεγαλούπολη ,Κοζάνη) οι συνέπειες για το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων είναι ανυπολόγιστη. Για παράδειγμα, στην Πτολεμαϊδα το 80% των μαθητών έχει κάποιο πρόβλημα στο αναπνευστικό σύστημα.
Οι κάτοικοι του Αλμυρού έχουν ήδη δηλώσει αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν να χτιστεί ένα τέτοιο εργοστάσιο στην περιοχή και εμείς τους στηρίζουμε. Ήδη έγινε μια πολύ μαζική συγκέντρωση και πορεία στον Αλμυρό, με κλειστά μαγαζιά, σχολεία και υπηρεσίες για αυτό το ζήτημα. Πολλοί από εμάς κατεβήκαμε και σε αυτή την πορεία όπως και στην πορεία που οργάνωσαν οι κάτοικοι του Παλαιού Λιμεναρχείου ενάντια στην αερορύπανση που προκαλεί το λιμάνι.
Η ρύπανση του αέρα μας αφορά όλους άμεσα γιατί αυτόν τον αέρα αναπνέουμε. Γι’ αυτό όσοι όλοι μαζί να παλέψουμε για να λυθεί το πρόβλημα και ο μόνος τρόπος είναι οι μαζικές κινητοποιήσεις όπως οι κάτοικοι του Αλμυρού και του Παλαιού Λιμεναρχείου. Για να μην γίνει το εργοστάσιο της ΔΕΗ στον Αλμυρό. Και για να υποχρεώσουμε την ΑΓΕΤ και τους υπεύθυνους του εμπορικού λιμανιού να βάλουν άμεσα φιλτρα και να χρησιμοποιήσουν λιγότερο βλαβερές ουσίες ως καύσιμα.

Μαρία Ρουσίτη
1ο Ενιαίο Λύκειο Βόλου

Να σώσουμε το περιβαλλοντικό πάρκο!

Η πολιτεία μας για μια ακόμα φορά κοιμάται. Το μεγαλύτερο σε έκταση και περιβαλλοντική αξία πάρκο της δυτικής Αθήνας βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη. Και αυτό επειδή κανένας από τους 3 δήμους στους οποίους εκτείνεται το πάρκο δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της συντήρησής του. Οι τρεις αυτοί δήμοι είναι ο δήμος Ιλίου, ο δήμος Καματερού και ο δήμος Αγίων Αναργύρων. Αν και χρηματοδοτούνται από το κράτος και από την Ε.Ε. με σκοπό τη διατήρηση και την ανάπλαση του χώρου, τα χρήματα που καταλήγουν εν τέλει στο πάρκο φτάνουν ίσα ίσα για να καλύψουν τους μισθούς των εργαζομένων. Και το ποσό αυτό είναι γελοίο αν αναλογιστεί κανείς τις ανάγκες μιας έκτασης περίπου 10 στρεμμάτων. Η Green Attack όμως, για κακό των υπευθύνων, το σκέφτικε και έχει σκοπό να αλλάξει την κατάσταση που επικρατεί. Με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής και όσων ενδιαφέρονται διεκδικούμε από τους δήμους
-επαρκές υπαλληλικό προσωπικό (καθαριστές, φύλακες, πυροπροστασία, επιστήμονες)
-την απαγόρευση δημιουργίας και άλλων ιδιωτικών επιχειρήσεων στην έκτασή του. Γιατί οι ιδιωτικές επιχειρήσεις (καφετέριες κλπ) είναι λογικό να σκέφτονται το δικό τους κέρδος που πολλές φορές είναι εις βάρος του πάρκου (σκουπίδια, τραπεζάκια κλπ)
-κατασκευή υποδομών πυρασφάλειας για να προστατέψουμε το πάρκο από μελλοντικές πυρκαγιές.
-έναν ενιαίο φορέα διαχείρισης για το πάρκο. Να υπάρχει, δηλαδή, ένας φορέας υπεύθυνος για το πάρκο και όχι κάθε δήμος να προσέχει το κομμάτι του. Ώστε οι ίδιοι οι κάτοικοι των γύρω περιοχών να μπορούν να ελέγχουν και να απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο φορέα.

Είναι χρέος να συντησήσουμε ένα πάρκο στο οποίο ζουν πάνω από 168 είδη πουλιών και όπου η βλάστησή του περιέχει πεύκα, κωνοφόρα και φυλλοβόλα δέντρα καθώς και αγροτικές καλλιέργειες . Είναι ότι μας εχει απομείνει στην δυτική Αθήνα για να θυμόμαστε την ποικιλόμορφη βλάστηση την οποία κάποτε χαιρόμασταν σε όλη την έκταση της Ελλάδας. Είναι ένας από τους ελάχοστους εέύθερους χώρπυς που έχουν απομείνει στην πόλη μας.
Γι' αυτό..... Με δράση να το σώσουμε.....

Μαριλού Κολοκυθά, 6ο ΕΛ Ιλίου

Το παραμύθι της Βουλής των Εφήβων

Ακόμα μια χρονιά παρακολουθήσαμε τη Βουλή των Εφήβων, έναν θεσμό, με τον οποίο η κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι νοιάζεται για τα προβλήματα της νεολαίας. Στην ουσία όμως, η Βουλή των Εφήβων αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Όχι απλά δεν υπολογίζουν τι λένε οι μαθητές στη Βουλή των εφήβων, αλλά ούτε τους ακούνε, αφού συχνά κοιμούνται, ξύνονται και γενικά βαριούνται.
Και αυτό το βλέπουμε και όταν οι μαθητές αποφασίζουμε να αγωνιστούμε για τα αιτήματα μας, κάνοντας αποχές, καταλήψεις και πορείες. Το μόνο που κάνει η κυβέρνηση, είναι να μας αποκαλεί ταραχοποιούς και τεμπέληδες, που το μόνο που θέλουμε είναι να χάσουμε μάθημα.
Δηλαδή: από τη μια αγνοούν τις μαθητικές καταλήψεις και τους μαθητές όταν βγαίνουν στους δρόμους. Και από την άλλη φτιάχνουν υποτιθέμενους θεσμούς, όπως η Βουλή των Εφήβων για να δείξουν ότι δεν μας έχουν γραμμένους.
Οι μαθητές δεν ακούγονται στη βουλή, αλλά ούτε όταν αγωνίζονται. Κι αυτή η υποκρισία φαίνεται από τα μέτρα που παίρνουν και τους νόμους που ψηφίζουν εναντίον μας.

Σ. Ζ. 2ο ΕΛ Θερμαϊκού

Να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής

Το Σάββατο 2 Φλεβάρη οι φασίστες της Χρυσής Αυγής είχαν καλέσει σε συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας. Δεκάδες οργανώσεις, συνδικάτα και συλλογικότητες καλέσαμε την ίδια ημέρα σε αντισυγκέντρωση. Αυτό που αντιμετωπίσαμε όμως ήταν το εξής: συνεργασία της Χρυσής Αυγής με τα ΜΑΤ για να χτυπήσουν τους αντιφασίστες διαδηλωτές. Τα ΜΑΤ άνοιγαν το δρόμο ρίχνοντας χημικά έτσι ώστε οι φασίστες να δράσουν ανενόχλητοι εναντίον των αντιφασιστών με μαχαίρια, σιδηρολοστούς κλπ απειλώντας ζωές. Το αποτέλεσμα ήταν 5 τραυματισμένοι διαδηλωτές, οι τρεις εκ των οποίων μαχαιρωμένοι. Ο ένας μάλιστα από τους αντιφασίστες διαδηλωτές, όταν μαχαιρώθηκε, ήταν ήδη αιμόφυρτος στο έδαφος από χτύπημα με λοστό στο κεφάλι. Όλα αυτά φάνηκαν στην τηλεόραση. Ήταν ξεκάθαρο ότι οι Χρυσαυγίτες χτύπησαν τους διαδηλωτές ‘παρέα’ με τα ΜΑΤ. Οι μαχαιρωμένοι τραυματίστηκαν μπροστά στα μάτια των ΜΑΤ. Στο τέλος, οι φασίστες επέστρεψαν πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ και όλοι μαζί, σαν μια ευτυχισμένη οικογένεια, επέστρεψαν στην πλατεία Κολοκοτρώνη αφού επιτέλεσαν το έργο τους. Ποιος φταίει για τη συνεργασία ΜΑΤ και φασιστών; Πώς γίνεται η αστυνομία να συνεργάζεται τόσο αρμονικά με τους χρυσαυγίτες; Η ευθύνη βαραίνει την κυβέρνηση που διοικεί την αστυνομία και δίνει τις σχετικές εντολές. Φταίει η κυβέρνηση που επιτρέπει σε εγκληματικές συμμορίες να διαδηλώνουν ‘νόμιμα’. Φταίει η κυβέρνηση που έχει επιτρέψει και καλλιεργήσει τη συνεργασία και την αλληλεγγύη μεταξύ φασιστικών ομάδων και αστυνομίας που είναι πια μια πραγματικότητα.

Η Χρυσή Αυγή είναι μια συμμορία δολοφόνων. Μια συμμορία που απειλεί όποιον μιλάει διαφορετική γλώσσα ή έχει διαφορετικό χρώμα, καταγωγή ή ιδεολογία. Ο αρχηγός της ΧΑ Ν Μιχαλολιάκος έχει καταδικαστεί και φυλακιστεί 2 φορές για κατοχή εκρηκτικών υλών τη δεκαετία του 70. Ο υπαρχηγός της, Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος καταδικάστηκε σε 21 χρόνια φυλακή για τη δολοφονική επίθεση που έκανε μαζί με ομάδα φασιστών στο μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ Δ Κουσουμβρή. Από όλα αυτά καταλαβαίνουμε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι άλλη μια πολιτική οργάνωση αλλά μια συμμορία δολοφόνων.

Και για αυτό απαιτούμε: Να κλείσουν τα γραφεία της Χρυσής Αυγής και η εφημερίδα της Να συλληφθούν οι ένοχοι που χτύπησαν τους αντιφασίστες διαδηλωτές Να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι των ΜΑΤ που συμμετείχαν στην κοινή επίθεση Χρυσής Αυγής – αστυνομίας

Μαρία Κολιού, 3ο ΕΛ Ηρακλείου

EMO VS. TRENDY

Το emo ξεκίνησε την δεκαετία του 80’, ως ένα νέο μουσικό είδος. Συγκροτήματα που είχαν συνδυάσει στοιχεία της hard rock, punk και Goth, τράβηξαν κάποιο κοινό με το dark ντύσιμό τους και τους υπερβολικά συναισθηματικούς στίχους (εξ ου και ο όρος emotional= συναισθηματικός).
Καθώς τα χρόνια πέρναγαν οι fan των emo άρχισαν να ακολουθούν το στυλ αυτό με στενά παντελόνια, βαμμένα μαύρα νύχια, μολύβι ματιών κτλ. Αυτό προέρχεται βέβαια και από την πίεση που δέχονται τα παιδιά.
Το emo ήρθε και στην Ελλάδα ως μουσική και πολλοί ήθελαν να υιοθετήσουν και το στυλ, χωρίς κανένας να χει πρόβλημα. Πρόσφατα ακούσαμε φασαρίες που έγιναν σε διάφορες περιοχές μεταξύ emo και trendy. Οι trendy εκνευρίζονται με τους emo γιατί οι τελευταίοι πιστεύουν ότι έχουν προβλήματα, θέλουν να τραβάνε την προσοχή και ασχολούνται με ανούσια πράγματα. Έχουμε διαχωρισμό και στον τρόπο ντυσίματος. Οι emo ξοδεύουν πολλά λεφτά για τα ρούχα τους.

Μα τι γίνεται λοιπόν σε αυτή την κοινωνία; Τσακώνονται όλοι μεταξύ τους για το στυλ που έχει επιλέξει ο καθένας; Όλοι ψάχνουν για μια ταμπέλα;

Η νεολαία πάντα έχει έναν «επαναστατικό» τρόπο να εκδηλώνεται. Είναι στη φύση της να θέλει να είναι διαφορετική ως προς τον χαρακτήρα, το ντύσιμο κτλ. Το emo δεν είναι επαναστατικό στη φύση του, η επιλογή των παιδιών να διαφέρουν από άλλους δείχνει την ανάγκη τους να αντιταχθούν σε αυτά που βλέπουν. Και αυτά που βλέπουν δεν είναι ωραία. Πίεση στο σχολείο, φροντιστήρια, τεστ και ελάχιστες ώρες ξεκούρασης. Κάποια παιδιά λοιπόν επιλέγουν να ντύνονται με αυτόν τον τρόπο θέλοντας να ξεφύγουν από την γκρίζα καθημερινότητα.
Το καλύτερο βέβαια θα ήταν να έχει ο καθένας το στυλ του χωρίς να βάζουν πάνω του ταμπέλες όπως «αυτός είναι emo αυτός είναι metal άρα είμαστε αντίπαλοι». Όχι, είμαστε όλοι ίσοι και πρέπει όλοι μαζί να αλλάξουμε αυτή την γκρίζα καθημερινότητα. Η ουσία βρίσκεται στο πως όλοι μαζί θα αλλάξουμε αυτή την πραγματικότητα που δεν μας αρέσει και όχι στο τι φοράει ο καθένας μας.

Μαρίνα Μασάαντ, 2ο ΕΛ Καλλιθέας

Σχολείο - Prison Break

Βλέποντας το επιτυχημένο σήριαλ Prison Break, μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε κοινά στοιχεία με το σχολείο μας.
Ολοφάνερη είναι πια η ομοιότητα αν ρίξουμε μία έστω απλή ματιά στο προαύλιο του σχολείου και δούμε τα κάγκελα τα οποία μας περιορίζουν σε έναν χώρο και μας εμποδίζουν να φύγουμε, εάν και όποτε το επιθυμούμε. Επίσης, κάποιοι καθηγητές μας θυμίζουν τους φύλακες των φυλακών, ειδικά όταν μας διατάζουν να υπακούμε σε αυτά που λένε, απειλώντας μας πως αν πράξουμε διαφορετικά θα μας τιμωρήσουν.
Για να μην αναφέρουμε και αρκετά σχολεία που υπάρχουν κάμερες στην είσοδο για να ελέγχεται ποιος μαθητής έρχεται και φεύγει.
Μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται και όταν ένας μαθητής θελήσει να μην μπει μία ώρα στο μάθημα είτε γιατί είχε μία δύσκολη μέρα είτε γιατί ένα συγκεκριμένο μάθημα δεν τον ενδιαφέρει. Τότε, η τιμωρία είναι αποβολή και κήρυγμα από τους καθηγητές και τους γονείς, λες και παραβίασε κανέναν νόμο. Εξάλλου, έτσι όπως είναι το εκπαιδευτικό σύστημα, το γεγονός ότι πρέπει να πηγαίνουμε στο σχολείο, μοιάζει σαν να είναι καταναγκαστική εργασία.
Η μόνη μας παρηγοριά θα ήταν αν είχαμε έναν κούκλο «συγκρατούμενο», σαν τον Μαικλ Σκόφιλντ, αλλά δυστυχώς, αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να πούμε ότι συμβαίνει μόνο στα σήριαλ…
Λήτζου Ντόνα, 2ο ΕΛ Θερμαϊκού

ΗΠΑ: αντιπολεμικό κίνημα στα σχολεία

Στα αμερικανικά σχολεία, συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις των μαθητών ενάντια στην παρουσία στρατολόγων οι οποίοι προσπαθούν να πείσουν τους μαθητές να καταταγούν στο Στράτο μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο.
Η δράση των στρατολόγων δημιούργησε κλίμα αντίδρασης στους μαθητές οι οποίοι σε πάνω από 9 πολιτείες οργάνωσαν διαμαρτυρίες, με την υποστήριξη της YAWR (Νεολαία Ενάντια στον Πόλεμο και το Ρατσισμό – αδελφή οργάνωση του Μαθητικού Ξεκινήματος στις ΗΠΑ) και άλλων αντιπολεμικών οργανώσεων.
Συγκεκριμένα στη Μιννεάπολη, στο Σιάτλ πραγματοποιήθηκε μαθητική διαμαρτυρία στις 16/11 την οποία ακολούθησε πορεία μαθητών και φοιτητών από 30 λύκεια και 10 πανεπιστήμια και κολέγια. Πορεία με προορισμό το στρατόπεδο στρατολόγησης της περιοχής και με επιτυχή κατάληξη αφού το στρατόπεδο έκλεισε για όλη την υπόλοιπη μέρα.
Στην ίδια περιοχή ακτιβιστές πέτυχαν άλλη μια σημαντική νίκη κατά της στρατολόγησης, αφού μετά τη διοργάνωση πορείας μαθητών ανάγκασαν το διευθυντή του σχολείου να απαγορεύσει την ύπαρξη στρατολόγων στους σχολικούς χώρους.Ακόμη στην Tacoma της Ουάσιγκτον, μια παραδοσιακά στρατοκρατούμενη περιοχή, οργανώθηκε πορεία 100 μαθητών μέσα σε δυνατή βροχή.Στην Olympia της ίδιας πολιτείας έγινε πορεία 300-400 μαθητών, με την υποστήριξη περίπου 6 εννιάχρονων μαθητών που θέλησαν να διαμαρτυρηθούν έξω από το δημοτικό τους.
Διαμαρτυρίες και πορείες πραγματοποιήθηκαν σε αρκετές ακόμη περιοχές όπως Βοston, Tukwila, Lewis Country και άλλες.
Σημαντικό είναι ότι η αντίδραση στη στρατολόγηση είναι καθημερινή και συνεχής. Επίσης κάθε τρίτη Παρασκευή του μήνα εχει οριστεί ως μέρα διαμαρτυρίας κατά της στρατολόγησης και καθώς φαίνεται οι μαθητές αλλά και η οργάνωσή μας στις ΗΠΑ είναι αποφασισμένοι να συνεχίσουν τις προσπάθειες τους.Το νόημα όλων αυτών των αγώνων συνοψίζεται στην τοποθέτηση της ακτιβίστριας της YAWR και φοιτήτριας: "Το να κάνω αυτή τη διαδήλωση είναι πιο σημαντικό από οποιοδήποτε μαθητικό πρόβλημα. Είναι στο χέρι μας να φωνάξουμε ότι δε θέλουμε τη γενιά μας στο Ιράκ! Τη θέλουμε σπίτι, να πηγαίνουν στις δουλείες και τα κολέγια τους, να εργάζονται, να προσφέρουν στην κοινωνία. Δε θέλουμε να δαπανώνται χρήματα στον πόλεμο, αλλά στην παιδεία, σε βιβλία και καθηγητές."
Δέσποινα Γεωργιάδου
2ο ΕΛ Αγ. Βαρβάρας